Ik heb jullie al verteld dat ik graag met baasje ga wandelen en ik denk dat hij het ook wel leuk vindt om met mij te gaan wandelen. Nou maak ik natuurlijk onderweg van alles mee en met name in de avond als het donker is, reageer ik (zoals een echte goede waak Boerenfox dat doet) op alles wat beweegt. Ik ga dan lekker blaffen, want dat heb ik zo geleerd van BS (je weet het toch nog wel van dat boerenerf). Ik denk niet dat baasje dat leuk vindt, want hij is van alles aan het proberen om mij dat niet te laten doen. Nou ben ik een hele snelle leer-hond, maar dat balffen zit er zo ingebakken, dat krijg je er niet zo maar uit. Ik ben dus wat dat betreft hard-leers.  Dat is leuk, ik ben een leer-hond (maar echt niet van leer) en hard-leers (is leer dan zo hard?).

Maar laatst kwam ik wat tegen, dat was toch echt een partij raar, dat was een of ander rood beest in het gras. Tenminste ik denk dat het rood is, want jullie zien kleuren helemaal anders dan ik, en ik zie ze natuurlijk alleen maar zoals het hoort en jullie niet. Maar daarover zal ik later nog wel eens wat leuks schrijven. Maar goed ik zie dus dat rare ding zitten en wonder boven wonder ga ik helemaal niet blaffen. Ik ging wat jullie noemen “Ambivalent” gedrag vertonen. Dat zijn dus conflicterende emoties over hetzelfde object, ofwel moet ik het nu met rust laten, of gaan blaffen. Ik was dus even besluiteloos. Nou zijn wij Boerenfoxen dat niet zo vaak, maar in dit geval wel.

Ik wist het dus gewoon even niet. Dat beestje (dat dus eigenlijk zo een rottige rivierkreeft is) bewoog alleen maar met die rare takken. Maar dat leken wel scharen en daar wil ik dus niet tussenkomen. Hij bleef er gewoon mee zwaaien. Maar maakte helemaal geen geluid, ook niet als ik wat dichterbij kwam. Maar je snapt natuurlijk al dat ik daar heel voorzichtig mee was. Ofwel zoals jullie zo lekker in het Nederlands kunnen zeggen: Better safe than sorry. Uiteindelijk nam baasje de beslissing en liepen we verder. Wie weet komen we het morgen wel weer tegen.

Leuk toch?

Floyd