Nou heeft mijn Baasje me toch weer een keer verwent. Dat doet hij wel vaker, maar deze keer was het echt verwennen, verwennen. Kreeg ik toch ineens een hele lange staaf Kameelkophuid. Ik dacht natuurlijk meteen dat dat was om mee te spelen, dus ik rende er het hele huis mee rond. Gooide het weg zodat ik er zelf weer achteraan kon lopen en dan weer oppakken en weer weggooien. Dat is een partij leuk als je Baasje niet met je wil spelen, dan doe je het zelf maar even.  Gelukkig hebben mijn Baasjes stevige meubels dus die kunnen wel tegen een stootje.

En verder kan ik er natuurlijk heel erg leuk mee rondlopen in mijn bekkie, net als met die takken in het bos wat ik bij al die boswandelingen doe. Maar volgens mijn Baasje was het daar toch allemaal echt niet voor bedoelt. Het schijnt dat je daar op je gemakkie op moet gaan liggen knabbelen. Nou dat ga ik dus mooi niet doen, het is veel te leuk om er mee te spelen.

Maar van dat spelen word ik wel moe. Dus ik ben op den duur maar eens gaan liggen met die grote Kamelenkophuidtak (mooi scrabble woord toch) voor mijn neus. En nu dus de grote uitdaging, waar is nu het begin en hoe hou ik het vast. Want zo een grote kluif ben ik echt niet gewent. Dus ik heb eerste maar eens op mijn gemakkie uitgezocht waar nou het begin was. Links of rechts. Maar het blijkt dat dat niet echt uitmaakt. Je kunt gewoon aan iedere kant beginnen. Een eenmaal begonnen heb ik dagen aan dat spul zitten kluiven. Wat is het hard dat spul, maar wel erg lekker. Ik heb er dagen van genoten. Grote probleem is alleen dat hoe langer je kluift, hoe kleiner het wordt en minder leuk om te spelen. Maar wel erg leuk om op te knabbelen.

Leuk toch?

Floyd