Nou was er deze week toch ineens een verrassing en ik ben niet eens meer jarig. Heeft dat Baasje van me een mooie snuffelmat voor me gehaald. Nou is die naam “snuffelmat” niet echt geweldig, want die mat snuffelt echt niet. Die ligt daar gewoon te liggen. Ik moet snuffelen en dat kunnen wij Boerenfoxen (en ik al helemaal) heel erg goed. Wij snuffelen dus in de mat, dus eigenlijk moet die mat (wat ook al geen mat is, want je kunt je poten er echt niet op vegen) snuffel-in-mat heten. Want ik snuffel in de mat.

Maar weet je wat nou het leuke van die snuffelmat is? Op de een of ander manier liggen daar overal verstopt allerlei lekkere brokjes in. Hoe die er komen weet ik niet, maar ze zijn er wel. En je snapt het al, ik ga mijn uiterste best doen om er alle, en als het effe kan zelfs nog wel meer, brokjes uit te halen. En wij honden, en zeker wij Boerenfoxen, doen dat door onze geweldige neus (want die hebben wij, maar daarover vertel ik nog wel een keer) te gebruiken. Met die neus kan ik precies opsporen (dus eigenlijk is het een opspoormat) waar die brokjes liggen. Ik ben dan dus eigenlijk aan het speuren (dus het is een speurmat). Dat speuren doe ik door erg goed in en uit te ademen en dat noemen jullie “snuffelen”, dus is het toch een snuffelmat. Als ik dat maar goed genoeg doe kan ik al die brokjes wel vinden.

Als er veel brokjes in zijn verstopt ben ik soms wel 10 minuten aan het snuffelen, en dan ben ik best wel moe, maar ook stukken rustiger. Want wij honden (en ik al helemaal) worden best rustig van snuffelen. Ik vind het geweldig om te doen, en als ik klaar ben kijk ik mijn Baasje vriendelijk (en heel vragend aan) want misschien heeft hij nog wel zo een mat. Wie zal het zeggen?

Leuk toch?

Floyd