Weet je wat leuk is? Wandelen met mijn baasje. Als baasje zijn wandeljas en wandelschoenen aan doet, sta ik al te springen (soms wel een halve meter hoog, want springen kunnen wij Boerenfoxen wel) om mee te gaan. Wel raar dat je staat te springen, want als je springt, sta je niet en als je staat spring je niet. Wat wel altijd heel vervelend is, is dat rottige tuigje.  Je weet wel zo een ding wat om je nek en middel zit. Gelukkig heeft baasje niet een halsband want dat zijn echt ondingen. Baasjes die dat hun hondje aan doen en aandoen, hebben er echt niets van begrepen. Je moet zelf maar eens met zo’n ding om je nek  gaan lopen. En dan dat er aan wordt getrokken als je te snel loopt. Heb je dat al eens geprobeerd, moet je toch eens doen, wil ik wel aan de lijn trekken. 🤣

Maar mijn baasje heeft een zogenaamd Y tuigje. Hoe jullie aan die naam komen snap ik niet want het ziet er echt niet uit als een ei. Daarom heb ik hier twee fotos’s van die Y tuigjes bij gedaan. Die linkse gaat alleen maar over je koppie en die rechtse kan ook aan de zijkant open

Het liefste heb ik dat tuigje natuurlijk helemaal niet om, want dan kan ik lekker vrij rondlopen en achter hazen en eenden gaan als ik die zie. Maar baasje vindt dat niet zo geweldig, dus moet ik dat tuigje aan. Nou vind ik alles wat over mijn koppie gaat nogal eng. Hoe dat komt weet ik niet. Het is net als bang zijn voor muizen. Het schijnt dat sommige mensen daar bang voor zijn. Nou wij Boerenfoxen en ik voorop, ik niet dus, die vang ik het liefst in het veld, lekker met mijn neus in de grond wroeten, net zo lang tot ik die muis gevangen heb. Alle Boerefoxen vinden muizen vangen geweldig, dus daar zijn we echt niet bang voor. Maar goed ik moet dus dat tuigje, wat over mijn koppie moet en wat ik dus eng vind (ben niet bang hoor) om. Nou heeft baasje bedacht mij met heerlijke voertjes te verleiden door zijn hand (met een voertje er op)  door het tuigje te steken, en als ik dan dat lekkere voertje pak, langzaam en stiekem dat tuigje over mijn koppie te doen zodat ik het niet merk. Als baasje dat langzaam doet, merk ik dat inderdaad niet en is het om voordat ik het weet. Maaaaaar als je dat te snel doet ben ik lekker veel sneller en is mijn koppie er weer uit voor het tuigje aan is. En dat wordt een leuk spelletje, want je snapt wel dat ik na twee keer mijn koppie niet meer door dat tuigje steek om dat voertje te pakken en ik lekker rond baasje ga lopen. Die moet dan een partij geduld hebben, want dan lukt het pas weer. Uiteindelijk gaat het tuigje wel om hoor en gaan we wandelen.

Maar over het wandelen zelf later meer.

Leuk toch?

Floyd